ในแวดวงความเชื่อและสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของคนไทย นอกจากพระเครื่องชื่อดังหรือเครื่องรางจากเกจิอาจารย์แล้ว ยังมีสิ่งมงคลอีกหนึ่งชิ้นที่คนโบราณ โดยเฉพาะเหล่านักรบหรือผู้ที่ต้องเดินทางไกลมักจะพกติดตัวไว้เสมอ นั่นคือ "ชายผ้าถุงแม่" ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นเครื่องรางที่ทรงคุณค่าและมีความศักดิ์สิทธิ์สูงสุด เนื่องจาก "แม่" เปรียบเสมือนพระอรหันต์ในบ้านของลูกทุกคนตามความเชื่อโบราณ
การกราบขอขมาและขอเศษผ้าถุงของแม่ (มักเลือกบริเวณชายผ้าถุง) มาพกติดตัว กุดใส่กระเป๋าเสื้อ หรือเลี่ยมกรอบห้อยคอ ถือเป็นการนำบารมีและความรักอันบริสุทธิ์ของมารดามาเป็นเกราะกำบังภัยพาล พุทธคุณของผ้าถุงแม่นั้นเด่นชัดที่สุดในเรื่อง "แคล้วคลาดปลอดภัย" มหาอุด และสามารถป้องกันสิ่งอัปมงคลหรือคุณไสยต่างๆ ไม่ให้กล้ำกรายได้
เคล็ดวิธีบูชาและ "คาถาผ้าถุงแม่" เสริมสิริมงคล
การนำชายผ้าถุงแม่มาบูชาเพื่อความแคล้วคลาดไม่ได้มีพิธีกรรมที่ซับซ้อน แต่เน้นหนักที่ "ความกตัญญู" และสมาธิของผู้เป็นลูก โดยมีแนวทางปฏิบัติที่นิยมทำกันดังนี้
- การขอขมาและรับมอบ: ให้ลูกนำพวงมาลัยหรือดอกไม้เข้ามากราบเท้าขอขมาลาโทษในสิ่งที่เคยล่วงเกิน จากนั้นให้แม่เป็นผู้ตัดชายผ้าถุงและอวยพรให้ลูกเดินทางปลอดภัย ประสบความสำเร็จ
- คาถาภาวนาเวลาเดินทาง: ในระหว่างที่พกพา หรือก่อนออกเดินทาง สามารถตั้งนะโม 3 จบ ระลึกถึงพระคุณแม่ แล้วสวดคาถาสั้นๆ ว่า "มาตาปิตุคุณัง อะหัง วันทามิ" หรือระลึกในใจว่า "ขอคุณแม่ช่วยคุ้มครองลูกให้ปลอดภัย"
พลังแห่งกตัญญูและ "สติ" คือเกราะกำบังที่แท้จริง
ในมุมมองทางวิทยาศาสตร์และสังคม การพกผ้าถุงแม่เป็นอุบายธรรมชั้นยอดที่ช่วยเรียก "สติ" ให้แก่ผู้สวดและผู้พกพา เพราะทุกครั้งที่เอื้อมมือไปสัมผัสหรือระลึกถึงผ้าถุงแม่ ลูกจะฉุกคิดถึงคนที่รออยู่ที่บ้าน ทำให้เกิดความรอบคอบ ไม่กล้าทำสิ่งผิดกฎหมาย และไม่ขับรถด้วยความคึกคะนองประมาท
พุทธคุณและความแคล้วคลาดที่เกิดขึ้น จึงไม่ได้มาจากปาฏิหาริย์เพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากพลังแห่งความรักและความกตัญญูที่คอยเตือนใจให้ลูกดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาทนั่นเอง
