เปิดมูลค่าวัตถุดิบเกษตรไทย ขุมทรัพย์ท้องถิ่นขับเคลื่อนสุราคราฟต์สู่เวทีโลก

เครื่องดื่มแอลกอฮอล์พื้นถิ่นไม่ใช่แค่เรื่องของความบันเทิง แต่กำลังกลายเป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และยกระดับมูลค่าสินค้าเกษตรไทยสู่ระดับสากล เช่นเดียวกับที่ญี่ปุ่นมีสาเก เกาหลีมีโซจู หรือสหรัฐอเมริกามีเบอร์เบิน เป็นต้น

ประเทศไทยในฐานะอู่ข้าวอู่น้ำ

ประเทศไทยในฐานะอู่ข้าวอู่น้ำที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูง มีวัตถุดิบและผลผลิตทางการเกษตรจำนวนมากที่พร้อมจะถูกเปลี่ยนให้เป็น "Liquid Gold" หรือทองคำเหลว ผ่านศาสตร์แห่งการกลั่นและหมักบ่มของนักปรุงสุรารุ่นใหม่ที่มุ่งมั่นจะเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์เกษตรกรรมไทย

ถอดรหัส 4 วัตถุดิบเกษตรไทย สู่มิติใหม่ของสุราพรีเมียม

ความน่าสนใจของสุราชุมชนไทยในปัจจุบัน คือ การหยิบจับเอาเอกลักษณ์ของดิน น้ำ และภูมิอากาศในแต่ละพื้นที่ มาถ่ายทอดลงในเครื่องดื่ม โดยมีวัตถุดิบหลักที่เป็นหัวใจสำคัญในการสร้างความแตกต่าง ดังนี้

—

• ข้าวไทย สายพันธุ์ท้องถิ่นที่มีมิติไม่ซ้ำใคร ข้าวไม่ได้เป็นเพียงอาหารหลัก แต่เป็นวัตถุดิบตั้งต้นชั้นยอดของสุรากลั่นและสุราหมัก ข้อดีของพันธุ์ข้าวไทย คือความหลากหลายและเอกลักษณ์ของกลิ่นรสที่ชัดเจนในแต่ละภูมิภาค การนำข้าวสายพันธุ์ท้องถิ่นมาผ่านกระบวนการหมักบ่มอย่างถูกวิธีโดยผู้เชี่ยวชาญ ช่วยเพิ่มมิติของรสชาติที่ซับซ้อน ชูอัตลักษณ์ของจังหวัดนั้นๆ ได้อย่างดีเยี่ยม และมีศักยภาพสูงในการพัฒนาเป็นเครื่องดื่มประจำจังหวัดที่สามารถขยับขึ้นไปแข่งขันในระดับประเทศและระดับสากล
• ข้าวโพด ความหอมหวานที่สร้างความกลมกล่อม พืชไร่ที่เติบโตได้ดีในทุกภูมิภาคของไทยอย่างข้าวโพด ถือเป็นอีกหนึ่งวัตถุดิบดั้งเดิมที่นักกลั่นนิยมนำมาใช้ ประโยชน์ของข้าวโพดไม่ใช่แค่การให้ปริมาณน้ำตาลสูงเพื่อเปลี่ยนเป็นแอลกอฮอล์ แต่ยังมีคุณสมบัติในการเพาะเลี้ยงยีสต์ธรรมชาติได้ดี สุราที่กลั่นจากข้าวโพดจะให้รสสัมผัสที่หอมหวาน นุ่มนวล และกลมกล่อม ซึ่งเป็นฐานรสชาติที่นักรังสรรค์เครื่องดื่มสามารถนำไปต่อยอดผสมผสานกับวัตถุดิบอื่นได้อย่างสนุกสนาน
• อ้อย พืชเศรษฐกิจหมุนเวียนสู่เหล้ารัมระดับโลก อ้อยเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตเหล้าขาวและเหล้ารัมชั้นดี ด้วยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ทำให้ไทยสามารถปลูกอ้อยคุณภาพสูงได้ในปริมาณมาก ความโดดเด่นของการใช้อ้อยในอุตสาหกรรมสุราคราฟต์คือเรื่องของความยั่งยืน เนื่องจากกระบวนการแปรรูปอ้อยสามารถนำผลพลอยได้ทุกส่วนไปใช้ประโยชน์ต่อได้โดยไม่เหลือทิ้งเป็นขยะในระบบนิเวศ การหยิบจับอ้อยมาทำสุราพื้นถิ่นจึงตอบโจทย์ทั้งในแง่การเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจและการรักษาสิ่งแวดล้อมไปพร้อมกัน
• ผลไม้นานาพันธุ์ สีสันและกลิ่นอายเขตร้อน ประเทศไทยขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองหลวงแห่งผลไม้เมืองร้อน ไม่ว่าจะเป็นส้ม ส้มโอ ลิ้นจี่ มะพร้าว กล้วย หรือสตรอว์เบอร์รี ผลไม้เหล่านี้คือขุมทรัพย์ในการสร้างกลิ่นและรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว นักกลั่นรุ่นใหม่สามารถประยุกต์ใช้ประโยชน์ได้หลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่การนำผิวผลไม้มาสกัดน้ำมันหอมระเหยเพื่อสร้างกลิ่นอโรมาในขั้นตอนการกลั่น การหมักเนื้อผลไม้โดยตรง หรือการนำมาดองเพื่อสร้างรสชาติใหม่ๆ ซึ่งนอกจากจะช่วยแก้ปัญหาผลไม้ล้นตลาดในช่วงฤดูกาลแล้ว ยังช่วยยกระดับสินค้าเกษตรให้กลายเป็นสินค้ามูลค่าสูงได้อย่างเป็นรูปธรรม

ความสำเร็จของรสชาติไทย ในตลาดสากล

ปัจจุบัน เป็นข้อพิสูจน์ที่เห็นได้ชัดว่าวัตถุดิบเกษตรไทยมีศักยภาพไม่แพ้ชาติใดในโลก คือการเติบโตของแบรนด์สุราชุมชนไทยหลายแบรนด์ที่สามารถส่งออกและคว้ารางวัลในระดับนานาชาติมาครองได้สำเร็จ ไม่ว่าจะเป็น ออนซอน, สุดสยาม, อัสดง, เทพนม, จันเป๋ง, โกษาปาน หรือข้าวหอม แบรนด์เหล่านี้ล้วนทำหน้าที่เป็นทูตวัฒนธรรมที่บอกเล่าเรื่องราวของชุมชนผ่านรสชาติ

การเปลี่ยนมุมมองต่อสุราพื้นบ้านจากการเป็นเพียง "น้ำเมา" ให้กลายเป็น "งานคราฟต์เชิงคุณค่า" คือกุญแจสำคัญที่จะช่วยยกระดับรายได้ของเกษตรกรไทยอย่างยั่งยืน และเป็นการเปิดประตูบานใหญ่ให้อุตสาหกรรมเกษตรแปรรูปของไทยเติบโตได้อย่างไม่มีขีดจำกัดบนเวทีโลก