ทุจริตคอรัปชั่นกัดกินประเทศ คนไทยจ่ายค่าสินบนทุกวันแบบไม่รู้ตัว

ทุจริตคอรัปชั่นกัดกิน แล้วประเทศจะเหลืออะไร? เมื่อคนไทยต้องจ่าย "ค่าสินบน" ทุกวันแบบไม่รู้ตัว วันที่ 15 พ.ค. 2569 เวลา 12:08 น.

เอกชนแฉต้นทุนแฝงเงินใต้โต๊ะ

เคยสงสัยไหมว่า ทำไมค่าครองชีพในบ้านเราถึงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ? คอนโดมิเนียมติดรถไฟฟ้าห้องเล็กๆ ราคากระโดดไกล หรือของกินของใช้ที่นักธุรกิจไทยต้องบวกราคาเพิ่ม ส่วนหนึ่งของคำตอบมาจากคำว่า "เงินใต้โต๊ะ"

วานนี้ (14 พ.ค.) คณะกรรมการร่วมภาคเอกชน 3 สถาบัน (กกร.) ออกมาแฉความจริงที่น่าตกใจว่า คอรัปชั่นในระบบราชการไทยตอนนี้เข้าขั้นวิกฤตและแย่ลงเรื่อยๆ โดยผลสำรวจผู้บริหารธุรกิจทั่วประเทศ 401 ราย พบว่า 60.9% ของนักธุรกิจบอกว่าเมื่อไปขออนุญาตต้องเจอการส่งสัญญาณขอสิ่งตอบแทนตลอด 37.3% ยืนยันว่าถ้าอยากได้งานภาครัฐต้องยอมจ่ายค่าพิเศษเฉลี่ย 11-15% ของมูลค่าสัญญา อัตราค่าจ่ายใต้โต๊ะเฉลี่ยพุ่งสูงถึงหลักแสนต่อครั้ง ตั้งแต่กรมควบคุมมลพิษ กรมเจ้าท่า ไปจนถึงกรมที่เกี่ยวข้องกับป่าไม้

—

หน่วยงานที่มีอัตราเสนอให้ส่งตอบแทนสูงสุด

• ตำรวจทางหลวง/จราจร
• กระบวนการยุติธรรม (ยกเว้นศาล)
• องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.)

สาเหตุหลักที่นักธุรกิจต้องยอมจ่ายสินบน มาจากขั้นตอนซับซ้อนของหน่วยงานราชการ กฎหมายที่เปิดช่องให้ใช้ดุลพินิจมากเกินไป และไม่ต้องการมาไล่แก้ปัญหาทีหลัง 43.7% ระบุว่าไม่กล้าร้องเรียนเพราะไม่เชื่อมั่นในช่องทาง Whistleblowing ของรัฐ

ดัชนีคอรัปชั่นไทยดิ่งต่ำสุดในรอบ 10 ปี

ดัชนีคอรัปชั่น (CPI) ปี 2568 คะแนนของไทยร่วงเหลือเพียง 33 คะแนน รั้งอันดับ 116 ของโลก สะท้อนความไม่โปร่งใส คอรัปชั่นกลายเป็นต้นทุนแฝงที่เราต้องจ่ายแบบไม่รู้ตัว

ปัญหาทุจริตทำให้ค่าใช้จ่ายแอบแฝงสูงขึ้น นักลงทุนต่างชาติขาดความเชื่อมั่น ส่งผลต่ออัตราการลงทุนลดลง เป็นอุปสรรคฉุดรั้งการพัฒนาประเทศ เศรษฐกิจเติบโตช้า ขาดความน่าเชื่อถือ ทำลายความยุติธรรมในสังคม เกิดความไม่เท่าเทียม สูญเสียโอกาสในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและบริการสาธารณะ

ผลกระทบต่อค่าครองชีพ

ไม่มีนักธุรกิจคนไหนยอมขาดทุน เมื่อเขาต้องจ่ายรายทาง เขาก็ต้องบวกเพิ่มในราคาสินค้าและบริการที่ขายให้เรา ตัวอย่างเช่น การสร้างคอนโดฯ ต้องผ่าน EIA กรมที่ดิน ฝ่ายโยธา การไฟฟ้า การประปา ถ้าอยากเร็วก็ต้องจ่าย สุดท้ายค่าสินบนถูกบวกเข้าไปในราคาต่อตารางเมตรที่เราผ่อน การขนส่งสินค้าเจอด่านเจอส่วย ต้นทุนขนส่งเพิ่ม ราคาข้าวแกงหน้าปากซอยก็ต้องขึ้นตาม

การจัดซื้อจัดจ้างรัฐ งบภาษี 100 บาท แทนที่จะได้ถนนคุณภาพดีเต็มร้อย กลับถูกหักหัวคิวไป 15 บาท ผลคือได้ถนนพังๆ ที่ต้องซ่อมซ้ำซาก ถ้าเป็นโครงการรัฐหมื่นล้าน เงินหายไป 1,500 ล้านบาท ซึ่งสร้างโรงพยาบาลมาตรฐานสูงได้ 1 แห่ง หรือซื้อรถเมล์ไฟฟ้าใหม่เอี่ยมหลายร้อยคัน

SME และ Startup เสียโอกาส

เงินแสนที่ต้องจ่ายเป็นค่าใต้โต๊ะ อาจนำไปจ้างพนักงานเก่งๆ 2-3 คน หรือเป็นงบยิงโฆษณาขยายธุรกิจได้เป็นปี แต่กลับไปไม่ถึงดวงดาวเพราะต้นทุนจมตั้งแต่วันแรกที่เริ่มขอใบอนุญาต

51% ของคนทำงานบอกว่าติดต่อราชการยากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็น Startup หรือ SME ตัวเล็กๆ ที่ไม่มีคอนเนกชัน จะรอดหรือโตในระบบนี้ได้อย่างไร? เรากำลังอยู่ในประเทศที่ความเก่งอาจแพ้เงินใต้โต๊ะ คนเก่งๆ เริ่มหมดไฟ อยากย้ายออก เพราะไม่อยากอยู่ในระบบที่ต้องโตด้วยการส่งซองส่งส่วย บริษัทซื่อสัตย์แข่งราคาไม่ได้ SME ใหม่เข้าตลาดยาก คนไม่ยอมจ่ายก็ต้องตกอยู่ในสภาพโตช้า

ทุจริตไม่เพียงทำให้ประเทศเติบโตช้า แต่กำลังไล่คนเก่งออกจากระบบ ถ้าความสำเร็จต้องแลกด้วยการทำผิดระเบียบหรือจ่ายส่วยเป็นปกติ แล้วลูกหลานเราจะเหลืออนาคตแบบไหนในประเทศนี้?