ปิดตำนาน 'ลุงตุ่น' สัปเหร่อเมืองแพร่ ดูแลป่าช้าจีนนาน 40 ปี สิ้นลมหายใจในห้องพัก
ตำนานแห่งการอุทิศตนของ 'ลุงตุ่น' สัปเหร่อและภารโรงป่าช้าจีนในจังหวัดแพร่ ได้ปิดฉากลงแล้ว หลังเขาดูแลป่าช้าแห่งนี้มาอย่างยาวนานกว่า 40 ปี โดยพบร่างเสียชีวิตในห้องพักภายในป่าช้าเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2569
พบร่างเสียชีวิตพร้อมสุนัขสีขาวเฝ้า
เวลา 14.30 น. ของวันดังกล่าว ร.ต.ท.ธนาวุฒิ อนุสนธิ์ รองสารวัตรสอบสวน สภ.เมืองแพร่ ได้รับแจ้งว่ามีผู้เสียชีวิตในห้องพักภายในป่าช้าจีน ตำบลนาจักร อำเภอเมืองแพร่ หลังรับแจ้ง เจ้าหน้าที่ได้ประสานแพทย์เวรจากโรงพยาบาลแพร่และกู้ภัยแพร่เพื่อชันสูตรพลิกศพ
เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ พบสุนัขเพศเมียสีขาวตัวหนึ่งวนเวียนอยู่ข้างห้องพัก ภายในห้องพบร่างของ นายตุ่น พิมพ์สาร อายุ 80 ปี เสียชีวิตมาแล้วเกินกว่า 2 วัน สภาพนอนตะแคงคุกเข่า ไม่สวมเสื้อผ้า และมีผ้าห่มสีแดงคลุมอยู่ เบื้องต้นตรวจสอบไม่พบร่องรอยการต่อสู้หรือฆาตกรรมใดๆ
ญาติเผยประวัติสุขภาพและเหตุการณ์ก่อนเสียชีวิต
จากการสอบถาม น.ส.ฝน อายุ 35 ปี หลานสาวของผู้เสียชีวิต ทราบว่าเธอมาเยี่ยมลุงตุ่นที่ป่าช้าเพื่อส่งผ้าอ้อมผู้ใหญ่ แต่ไม่กล้าเข้าไปในห้อง จึงยืนเรียกอยู่ข้างนอก เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ จึงประสานให้กู้ภัยเข้ามาตรวจสอบและพบว่าเสียชีวิตแล้ว
หลานสาวเปิดเผยเพิ่มเติมว่า ลุงตุ่นมีประวัติป่วยหลายโรคและลุกจากที่นอนลำบาก โดยล่าสุดมีคนนำข้าวมาให้เมื่อบ่ายวันที่ 12 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา และยังพบว่าเขามีชีวิตอยู่และสามารถโต้ตอบได้ปกติ
ชันสูตรเบื้องต้นและแนวทางการดำเนินการ
เจ้าหน้าที่ตำรวจและแพทย์เวรได้ให้กู้ภัยแพร่นำร่างออกมาจากห้องเพื่อชันสูตรเบื้องต้น พบว่าเสียชีวิตมาแล้วเกินกว่า 2 วัน เนื่องจากร่างเริ่มเน่าและส่งกลิ่น เบื้องต้นคาดว่าเกิดจากโรคประจำตัวกำเริบ เนื่องจากผู้เสียชีวิตมีประวัติป่วยหลายโรค
ญาติของผู้เสียชีวิตได้แจ้งว่าไม่ติดใจในสาเหตุการเสียชีวิต และเตรียมดำเนินการจัดงานศพตามประเพณีต่อไป
ตำนานการอุทิศตนของลุงตุ่น
ลุงตุ่น เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ชาวแพร่ในฐานะสัปเหร่อและภารโรงป่าช้าจีน เขาเริ่มทำงานดูแลป่าช้าแห่งนี้ตั้งแต่ปี 2526 หรือกว่า 40 ปีที่ผ่านมา และอาศัยอยู่ในป่าช้าจีนมาตลอด แม้ในระยะหลังป่าช้าจีนจะหยุดการเผาศพเนื่องจากมีกรณีพิพาทเรื่องพื้นที่ระหว่าง อบต.นาจักร และเทศบาลเมืองแพร่ แต่ลุงตุ่นก็ยังคงอาศัยอยู่ที่นี่จนสิ้นอายุขัย
การจากไปของเขาทิ้งตำนานแห่งการเสียสละและความผูกพันกับป่าช้าจีนไว้ให้จดจำ โดยมีสุนัขสีขาวที่เฝ้าอยู่ข้างห้องพักเป็นสัญลักษณ์แห่งความภักดีในวาระสุดท้าย
